بدون دیدگاه
2017/12/19 - 15:53

سرمایه های اجتماعی اصلاح طلبی را پای دیگران نریزید / این امامزاده شفا نمی دهد

در بدو امر باید بیان کنم که من نه پشیمانم نه از عملکرد بعد از ۲۹ اردیبهشت روحانی راضی . رای من به روحانی- اگر بحساب بیاید -؛ وعده های رییس جمهور

خبر راست/ بهنام ربیع زاده ۱) رابطه اعتراضات و وعده های رییس جمهور در بدو امر باید بیان کنم که من نه پشیمانم نه از عملکرد بعد از ۲۹ اردیبهشت روحانی راضی . رای من به روحانی- اگر بحساب بیاید – تنها به این دلیل بود که « به گذشته برنگردیم » . با وضعیت […]

خبر راست/ بهنام ربیع زاده

۱) رابطه اعتراضات و وعده های رییس جمهور

در بدو امر باید بیان کنم که من نه پشیمانم نه از عملکرد بعد از ۲۹ اردیبهشت روحانی راضی . رای من به روحانی- اگر بحساب بیاید – تنها به این دلیل بود که « به گذشته برنگردیم » .
با وضعیت موجود هرطور که به آن نگاه کنیم نه روحانی و نه کس دیگر نمی‌تواند معجزه کند . اما کمی با خود رو راست باشیم ؛ روحانی در بهبوهه انتخابات وعده های عمدتا سیاسی و اقتصادی و اجتماعی ایی داد که شاید خودش هم به آن باور نداشت !

بعضی از وعده هایش که امروز مورد اعتراض قرار گرفته بدین قرار بود ؛
بهبود وضعیت اقتصادی مردم با ایجاد ۹۸۰ هزار شغل در هرسال ٬ استفاده زنان و اهل تسنن و کردها در رده بالا ٬ استفاده از نیروهای بومی در استانها ٬ تشکیل کابینه برمبنای « رای ۲۴ میلیونی » و ….

در اینجا باید متذکر شد که اصلاح طلبان نام آشنا و حامیان دولت پیوسته جمله « دولت در گام بعدی جسورتر خواهد شد » را تکرار میکردند که این نیز مزید بر امیدافزایی به رای دهندگان بود اما بعداز گذشت ۷ ماه یکی یکی وعده ها رنگ باخت و بخش زیادی از حامیانش را دچار یأس کرد . اولین اقدامش تشکیل کابینه مغایر با « رای ۲۴ میلیونی » بود . اگر تنها به یک مورد از لیست وزرای روحانی اشاره شود باید از وزیر امورش عالی نام برد که علیرغم هشدار و اعتراض دانشجویان به مجلس معرفی و رای اعتمادش از طرف رییس جمهور کسب شد . و این وزیر به راحتی همه دانشجویان ستاره دار را نادیده گرفت و گفت « دانشجوی ستاره دار نداریم . اینها مشکل نقص پرونده دارند » !!. بروید سرچ کنید که دانشجویان ستاره دار چه پاسخی به او داده اند !

بنابراین باید پذیرفت که روحانی شخصا – با آنکه از اوضاع مطلع بود – به عمد سطح توقعات را بالا برد و طبیعی ست که درصورت عدم تحقق وعده هایش با اعتراضات جدی مواجه شود .

۲) در اردوی اصلاح طلبان چه خبر است ؟

هفت ماه بعداز ۲۹ اردیبهشت ۹۶ و دقیقا پس از ارائه لایحه بودجه سال ۹۷ جمعی از ۲۴ میلیون رای دهنده به روحانی در شبکه های اجتماعی کمپینی با هشتک #پشیمانم راه انداختند که طرفداران زیادی یافت .
پشیمانها که عموما از بدنه اجتماعی اصلاح طلبان هستند معتقدند که روحانی نه تنها از وعده های انتخاباتی اش عدول کرده بلکه با کارکردهای اخیر اش کم کم دارد به سمت راست می غلطد . انها اعتراض شأن را با این شیوه به رفتارهای دولت و شخص روحانی بیان کردند که شخص نوبخت مجبور به واکنش شد و گفت تمام مسئولیت بودجه با شخص خودم هست. او گفت ایرادات را به من بگویید تا لحاظ کنم اما این حرف تنها یک واکنش ژورنالیستی بود چراکه بودجه مانند طرح های دیگر نیست که دولت بتواند به سادگی آنرا پس بگیرد و اصلاح کند . حال تنها امید معترضان به مجلس است که تغییرات را درآن اعمال نماید . آنهم مجلسی که بیشتر بودجه بندی به نفع تفکر منتسب به خودشان است !!
در واقع می توان پیش بینی کرد که بودجه ۹۷ با کمی تغییر تصویب خواهد شد .

البته بعد از انتخابات این چندمین بار است که بدنه اصلاح طلبی از « سر » جلو زده و اعتراض می کند اما آنها اینبار کاسه صبرشان لبریز شد و قبل از اینکه « چه باید کرد ؟ » را اندیشه کنند ٬ مأیوس شدند و بلافاصله سراغ « پشیمانی » رفتند .

در مقابل و بعد از چند روز ، جمع دیگری کمپینی در راستای حمایت از روحانی بنام #پشیمان_نیستم تدارک دیدند . در این کمپین که عموما از اصلاح طلبان شناخته شده یا برخی از روزنامه نگاران تشکیل شد ٬ افراد سعی کردند مزیت های رای به روحانی و دلایل انتخاب را متذکر شوند .
آنها « حرف های زمان تبلیغات انتخاباتی » را لیست کردند و دلیل رضایت خود از روحانی را دستاوردهای « دوره اولش » دانستند .

و گفتند که دولت نهم و دهم چه مصائبی را به کشور تحمیل کرد و روحانی چه اقداماتی در راستای « نرمالیزاسیون » کرده است .
نکته مهمی که میتوان به آن اشاره کرد اینکه گاهی پاسخ های « راضی ها » احساسی و توام با « منکوب و تحقیر » کلامی و نوشتاری بود . البته احساسی رفتار کردن در پشیمانها طبیعی ست و به آنها نمی توان خرده گرفت اما اگر اینکار از سوی کسانی که خود را سرد و گرم چشیده سیاست بدانند و مدعی پیشگامان اصلاحات بپندارند سربزند جای تامل دارد!
مثلاً عباس عبدی گفت که پشیمان ها سیاست را نمی فهمند ! یا محسن میردامادی انها را متهم کرد که با این کار میخواهند « ژست روشنفکری » بگیرند و مهرداد خدیر هم تحقیرشان کرد ! او با بیان اینکه در سال ۸۳ « عابرین از خاتمی » با شعار « شصت میلیون دات آی آر » آمدند اما به « شصت هزار » هم نرسیدند ٬ معترضین را تعداد اندکی بشمار آورد.اما نکته عجیب آنکه ایشان و دیگران بجای آنکه به ریشه پیدایش احمدی نژاد و سهم دولت و الیت های اصلاح طلبی در بروز این پدیده بپردازند٬ مدعی هستند که همین « تعداد اندک » مردم را از اصلاح مملکت مایوس کردند تا به احمدی نژاد رای بدهند !!!

۳) سکوت حامیان مطالبه گر و منتقد

مطالب و دیدگاههای « ناپشیمانها » را که دنبال می کردم این بدست آمد که دولت دوم روحانی برای تحقق وعده هایش زمان زیادی دارد و ما باید با روحیه « حمایت توام با مطالبه گری و انتقادی » با او برخورد کنیم . آنها تاکید دارند که دولت هنوز اقدامی انجام نداده که از او مایوس شویم و در نهایت نسخه « صبر » تجویز می کنند !!

پشیمانها اما میگویند که بستر فعالیت و عملکرد دولت « چینش کابینه و ارائه بودجه و ….» است که بخشی از اصلاح طلبان را راضی نکرده و عملکردهای بعدی دولت باید به کمک همین کابینه و بودجه ها رقم بخورد . در واقع « نکویی سال » را به « بهار » ش پیوند داده و سر به عصیان نهاده اند .

حال ببینیم اینهایی که «حمایت همراه با مطالبه گری و انتقاد » را سرلوحه کارشان قرار داده اند تاکنون با این مقوله ها چه برخوردی داشتند ؟
بجز زیباکلام و عیسی سحرخیز و یکی دونفر دیگر – تقریبا – بیشتر اصلاح طلبان شناخته شده بطور اعم ٬ یا درخصوص چینش کابینه و ارائه بودجه سکوت کرده اند یا حمایت !!

اگر بنابر مطالبه گری بود باید حداقل نصف بیشتر کابینه و بدنه دولت برمبنای « رای ۲۴ میلیونی » مطالبه می شد . یا آنکه همین زنان ناپشیمان که پشیمانها را به بازگشت احمدی نژادیسم هشدار میدهند ٬ باید سهم زنان در کابینه را از روحانی پیگیر می بودند . یا آنکه الیت های مطرح اصلاح طلبی ٬ دولت را با سئوال های متعدد در خصوص بودجه ارائه شده مواجه میکردند .

موارد زیادی در بودجه وجود دارد که می‌تواند پرسش برانگیز باشد . بطور مثال ؛ سیاست‌گذاری‌ها در بودجه به نفع غیر مولدها که تورم زا ست و الویت جذب مالیات های فرٔار ( که بسیار بیشتر از رقم حذف یارانه هاست ) بر حذف یارانه های اقشار ٬ چرایی بودجه کم آموزش و پرورش و بودجه های کلان دیگر نهادهای آموزشی ٬ چرایی افزایش صادرات نفت و وجود کمبود بودجه ٬ چرایی تعلیق خدمات بیمه ی سلامت مبتنی بر طرح تحول سلامت ٬ عدم تعیین بودجه کافی برای حوادث غیر مترقبه باتوجه به وقوع زلزله ها و سیلاب های متعدد و دهها مورد دیگر که میتواند مورد سئوال و مطالبه قرار گیرد اما همگان در مقابلش سکوت کرده اند!
تنها « مهرداد خدیر » افزایش ناگهانی و سه برابری عوارض خروج از کشور را به « پول زور » گرفتن تعبیر و از آن انتقاد کرد .
بنابراین این سئوال که « ناپشیمانها » چه وقت میخواهند « مطالبه گری و انتقاد » کنند ٬ همچنان باقی ست.

۴) پیام پشیمانها

تجربه چندساله نشان داده است که دولت روحانی بواسطه فشار افکار عمومی در بعضی مواقع انعطافات یا عقب نشینی هایی هم داشته است که « فیش های نجومی » و « لایحه قانون کار » از آندسته ند . دولت در قضیه فیش های نجومی عذرخواهی کرد و جلویش را گرفت و در « لایحه قانون کار » که با اعتراضات متعدد مواجه شد ٬ ناگزیر شد آنرا پس بگیرد . که هردوی آن تنها به کمک فشار افکار عمومی رای دهندگانش بود . فراموش نکنیم که بخش اعظم رای روحانی توسط اصلاح طلبان و حامیان تفکر اصلاح طلبی به صندوق ها ریخته شد که این را شخص روحانی بخوبی میداند و دلیل مهم سپردن زمام ستادهای نود و شش اش به اصلاح طلبان همین بود .
اما حال بعید است که بودجه پس گرفته شود مگر اینکه فشارها دولت را مجبور کند که به ‌کمک نمایندگان مجلس تغییراتی درآن ایجاد نمایند .
این نکته نیز در پرانتز گفته شود که این عقب نشینی ها در دولت اول اتفاق افتاد و میتواند تاکتیکی برای حفظ پایگاه رای برای روحانی هم باشد .

اما موضوع مهم و پایانی این است که اعتدالیها میدانند که اصلاح طلبان از عقبه قدرتمند اجتماعی برخوردارند ( که پشیمانها جزعی از آنند . ) اما خود به سراشیبی افول افتاده اند و تمام تلاششان این است که خود را حفظ نمایند . انها بخوبی میدانند که عقبه ای ندارد و تنها به لطف اصلاح طلبان به قدرت رسیده اند . بنابراین تمام تلاششان این است که به هر نحو ممکن حمایت اصلاحاتی ها را با خود داشته باشند .
همانگونه که در زمان تبلیغات انتخاباتی ۹۶ عرض کرده بودم ( و دکتر فیاض زاهد هم اخیرا گفت ) آنها بعداز ۱۴۰۰ خریدار نخواهند داشت . یعنی بدنه عظیم اصلاح طلبی – چه رئوس اصلاح طلبی بخواهند چه نخواهند و چه بگویند چه نگویند – به « وسط مان ها » اقبال نشان نخواهند داد .

کاملا بدیهی ست که با اینهمه فشارهای اقتصادی و غیره ای که بر مردم است و راهی که دولت اعتدال میرود ٬ هرگز ته اش به امثال عبدالله نوری و علی مطهری و حتی به اسحاق جهانگیری و عارف ختم نخواهد شد بلکه در خوشبینانه ترین حالت به علی لاریجانی و محمدرضا باهنر برسند که درآنصورت بعید است که بدنه اجتماعی اصلاح طلبان « راه رفته » دوباره بیازمایند . مگر آنکه اصلاح طلبان از همینک راهشان را جدا کرده و بفکر راه چاره باشد .

اصلاح طلبان اگر می‌خواهند روند تدریجی را دنبال کنند باید نقد به واقعی کلمه ( نه در حد حرف ) را سرلوحه امور قرار دهند و با ارائه‌ی راهکارهای موثر جامعه را از کاستی های دولت آگاه نمایند . مطمئنا در انتخابات ایران و حتی جهان ٬ کسانی برنده اند که بیشترین نقد را به وضع موجود داشته باشند .
بنابراین اصلاح طلبان دو راه دارند ؛ یا حالا حالا ها سودای اصلاح را از سر بدر کنند یا آنکه به نقد پیوسته رفتارهای پرسش برانگیز دولت بپردازند .
آنها اگر به سکوت خود ادامه دهند در ته داستان به چه چیزی انتقاد خواهند کرد ؟ بازگشت به شعارهای ۷۶ که غیرمنطقی ست . انداختن تقصیرها به گردن دولت احمدی نژاد هم که کارکردش را از دست داده است . یادمان باشد که « برجام و رفع تحریم و حفظ تورم و دستاوردهای دولت اول روحانی » در آینده ایی زود معمولی میشود و علی می ماند و حوض اش!
اصلاح لبان اگر حمایت همراه با سکوت را ادامه دهند با این سئوال بزرگ مواجه خواهند که دولت تحت حمایت شما در طول هشت سال چه گلی به سر ما زده است ؟
بنابراین بهتر است پیام و هشدار پیمانها دریافت شود و تا بر شمارشان – بیش از پیش – افزوده نشده ٬ از امامزاده ابی که شفا نمی دهد دست شست و فکری کرد و تنها سرمایه عظیم اصلاح طلبی که « رای ۲۴ میلیونی » ست را پامال اعتدالیهایی که از هم اکنون فکر غلطیدن به سمت اصولگرایان را در سر می‌پرورانند ٬ ننمود .

 

خبر راست: انتشار مطالب خبری و یادداشت های دریافتی لزوما به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفا جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه‌ای منتشر می‌شود.


شماره خبر 14079 - 2017/12/19
sdsfrefvrev
خانه هنر نیایش
Website Uptime Monitoring By ServiceUptime.com