بدون دیدگاه
2018/01/07 - 16:14

نیما اخوان :

سخنی پیرامون اعتراضات اخیر

به تعبیر و باور بسیاری، آزادی، عدالت و پیشرفت سه خواست تاریخی جامعه ایران در تمام طول دوران معاصر خود بوده است. اعتراضات اخیر

اختصاصی خبر راست/ نیما اخوان  به تعبیر و باور بسیاری، آزادی، عدالت و پیشرفت سه خواست تاریخی جامعه ایران در تمام طول دوران معاصر خود بوده است. جامعه ای که علیرغم از سر گذراندن تلاطمات، تجارب و تغییر و تحولات بسیار گوناگون، متفاوت و گاها متضاد، به نظر میرسد که همواره در بطن و ضمیر خود […]

اختصاصی خبر راست/ نیما اخوان 

به تعبیر و باور بسیاری، آزادی، عدالت و پیشرفت سه خواست تاریخی جامعه ایران در تمام طول دوران معاصر خود بوده است. جامعه ای که علیرغم از سر گذراندن تلاطمات، تجارب و تغییر و تحولات بسیار گوناگون، متفاوت و گاها متضاد، به نظر میرسد که همواره در بطن و ضمیر خود در تب و تاب نیل به این سه هدف و خواسته تاریخی سوخته و همچنان میسوزد. برای آن سعی و خطاها کرده، زمین خورده و تجربه کسب نموده اما باز گویی همچنان در آغاز راه است! گیج و مبهوت! سرگشته و حیران!

اعتراضات روزهای اخیر در شهرهای مختلف ایران را حقا میبایست مهمترین و متفاوت ترین حرکت اعتراضی سیاسی و اجتماعی کل ادوار پس از انقلاب دانست چرا که تنها در مقام قیاس، نکات و شاخص های بسیار برجسته و قابل ملاحظه و تاملی وقایع روزهای اخیر را از سایر رخداد های مشابه خود در سالهای پیشین جدا میسازد. ایران پس از انقلاب به شکل عمده در دو برهه برجسته و ویژه، یکی در سال ۶۰ و به دنبال رخداد ها و مناقشات و درگیری های سیاسی درون ساختار قدرت که منجر به عزل رئیس جمهور وقت در خرداد سال ۶۰ و به حاشیه رانده شدن هواداران، نزدیکان و هم پیمانان او شد مدتی درگیر شورش، تظاهرات، درگیری های خیابانی و حتی برخورد های مسلحانه و ترور شد و دیگری در پی حوادث و اعتراضات مربوط به اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ که نزدیک به ۷ ماه جامعه را درگیر خود ساخت ‌.

 

و اما چه چیزی حوادث روزهای اخیر را از تمام وقایع مشابه خود در کل این ۳۹ سال جدا و برجسته میسازد، همانطور که بسیاری از ناظران و تحلیلگران طی روزهای پس از این اعتراضات بارها و بارها مشخص نموده و تاکید کرده اند، به نظر میرسد که نه شرایط امروز جامعه ایران مشابه موقعیت جامعه در سال ۶۰ یا ۸۸ است و نه شکل و ماهیت این اعتراضات همانند آن اعتراضات‌. چرا که در آن سالها اعتراضات و درگیری ها تقریبا کاملا سیاسی و با موضوعات و محوریت کاملا محدود و مشخص بودند و امروز اما داستان کاملا از قرار دیگری است!

باید پذیرفت که بسیاری همواره در طول سالهای اخیر و به ویژه پس از روی کار آمدن دولت تدبیر و اعتدال هشدار دادند که شاید این آخرین تیر ترکش باشد! و اگر به خطا رود و نتیجه ای حاصل نشود سرانجام این جامعه و این ”دولت ملت” معلوم نیست چه بشود! جامعه ای ” به غایت خسته و رنجور و درمانده و وامانده”. جامعه ای که در طول این ۴ دهه ”’همواره امید بسته! به سازندگی ، به اصلاح، به اعتدال و حتی به مهرورزان! و هربار نتیجه ای ندیده و باز مایوس از نیمه راه بازگشته. و طبیعی است که دود همه اینها در نهایت به چشم کلیت حاکمیت و نظام سیاسی برود! چرا که خواسته و ناخواسته اذهان را به سمت این تصور عمومی رهنمون میکند که کلیت این نظام سیاسی در طول ۴ دهه در پاسخگویی و اجابت خواسته های تاریخی جامعه خود نتوانسته موفق و کارا ظاهر شود.

نگارنده همین سطور در حدود ۵ ماه پیش و درست در آغاز تشکیل و شروع به کار دولت دوازدهم ۲ یادداشت تحت عناوین ”توالی رانت، رابطه و ناکارآمدی” و همینطور ”سخنی با باورمندان توسعه پشت درهای بسته” که البته به دلایلی هرگز در هیچ جریده و سایتی منتشر نشد!! نوشتم که در آن به دوستان هشدار داده شده بود که اگر دیر بجنبند و همچنان در سعی و خطاها و بی عملی های خود باقی بمانند و تمام هم و غمشان را صرف چینش حلقه یاران و نزدیکان و تقسیم غنائم قدرت مابین خود کنند! و به مطالبات و درد ها و مشکلات عمیق اقتصادی و اجتماعی نپردازند این جامعه رنجور و خسته بیش از این تاب نخواهد آورد!!

جامعه ای که از ۳۹ سال پیش سطح خواسته ها و آمال و آرزوهای خود را همواره کاهش داده و از پیگیری و تحقق خواسته ها و آرمان های سیاسی که همان دمکراسی خواهی است به رضایت دادن به آزادی های اجتماعی و حفظ حریم خصوصی خود و تفریح و شادی در جامعه رسیده و در نهایت از خیر آن هم گذشته و به یه لقمه نان! قناعت کرده. ولی در نهایت و پس از گذشت نزدیک به ۴۰ سال از انقلاب اسلامی حتی همان یه لقمه نان را نیز از خود دریغ شده میبیند!!

آری، این همان جامعه ای است که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد! و این مردم همان مردمی که برخلاف سال ۸۸ یا ۶۰ دغدغه و غم اصلیش آزادی و دمکراسی نیست! بلکه بی عدالتی، فساد، تبعیض و عدم برخورداری است! و این به غایت خطرناک است. سال ۸۸ اگر بخشی از جامعه میگفت رای من کو؟! اینک به گمان من بخش دیگری از جامعه پیش روی شماست که میگوید نان من کو؟!

این همان معنا و نتیجه انسداد سیاسی و اجتماعی و اقتصادی در جامعه است. و مردمی کلافه و به تنگ آمده از همه دردها و ناخوشی های فروخفته چندین دهه که نسبت به گوش شنوا و درمان دردهای خویش ناامید گشته و دیگر راهی پیش روی خود نمیبینند و آماده هر انتحار سیاسی و هرناکجاآبادی هستند.

جادارد در پایان و درپاسخ به کسانی که این روزها فقط به حال معترضان تاسف میخورند! و محکوم میکنند! بگویم که علیرغم اینکه این به حکم تجارب تاریخی و سیاسی این واقعیت بر کسی پوشیده نیست که در چنین مواقعی دولت های متخاصم سعی در شیطنت و بهره برداری های سیاسی از تحولات اجتماعی درون جوامع به سود منافع سیاسی خود دارند، اما
”’وقتی که درها همه بسته شود و دود درون خانه بپیچد! شما از پنجره هم خودتان را بیرون میندازید!! ”’

به باور نگارنده بهترین و ایمن ترین راه برای پیشگیری و به حداقل رسانیدن چنین بحران های در جامعه ”ایجاد ساحت پاسخگویی و نظارت است”. یعنی هر مقام مسئولی در جامعه و در هر جایگاهی نسبت به عملکرد و کارنامه مدیریتی و تصدی گری خود میبایستی مستمرا و به صورت کاملا شفاف و صریح پاسخگو باشد و همینطور ارتباط مستمر با مردم و اطلاع یافتن از دردها و مشکلات عمیق و اولویت های آنان” که میبایست نهادینه گشته و تداوم یابد.همچنین نظارت دقیق بر عملکرد مسئولان که از به وقوع پیوستن فسادهای عظیم اداری جلوگیری کرده و خود موجب کاهش حس تبعیض و بی اعتمادی خواهد شد. پرواضح است که ایجاد چنین مکانیزم و رویه ای خود به مانند سوپاپ اطمینانی عمل کرده و همانطور که غربالگری به پزشکان امکان شناخت و اتخاذ رویه های مناسب در جهت پیشگیری و درمان مناسب و به موقع بیماری ها را میدهد چنین بستری نیز موجب شناسایی و حل و فصل و مدیریت هرچه بهتر مسائل عمیق خفته در لایه های زیرین اجتماع خواهد شد.

نیما اخوان دانش آموخته علوم اجتماعی
دی ماه ۱۳۹۶


شماره خبر 14975 - 2018/01/07

sdsfrefvrev
خانه هنر نیایش
Website Uptime Monitoring By ServiceUptime.com